Duvar örgüleri

Cephe tuğlası yapısal bir role sahip olduğunda, dış duvarlar öncelikle tam tuğlalar olarak döşenmiştir. Buna genellikle tek duvar denir. Dış duvarın tamamı cephe tuğlalarından oluşuyordu ve 210 mm kalınlığındaydı. Zamanla, tuğla işi yapısal rolünü yitirdi. Günümüzde estetik bir rolü var, bu da çok daha fazla tuğla duvar örgüsünün mevcut olduğu anlamına geliyor.

Özenle seçilmiş bir duvar örgüsü veya kombinasyon veya desenler, bir projeye ekstra etki ve karakter kazandırır. Her işlem, her model için uygun değildir. Örneğin, derzsiz tasarımlar tipik olarak rastgele desenlerle kullanılır. Aralarından seçim yapabileceğiniz farklı modellere bakabilirsiniz.

Karışık örgüde, bir tuğlanın 1/4'ünden daha küçük olmayacak şekilde çeşitli boyutlarda tuğlalar kullanırsınız. Bir karışık örgü deseni yaparken, dikkate alınması gereken bazı kurallar vardır:

• Her bir düz veya düzensiz sıra, üç çeyrek tuğla (klezor) ile başlamalıdır. Her bir diğer sıra bir bağ veya dizi tuğlası ile başlayabilir.
• Duvarda, yalnızca bağ ve diz tuğlaları rastgele kullanılır.
• Yan yana en fazla dört veya beş dizi tuğlası yerleştirilebilir. 
• Yan yana en fazla iki bağ tuğlası yerleştirilebilir. 
• En fazla beş - altı basamak oluşturulabilir.

Bu duvar örgüsü, düşük boyutsal stabilite ile karakterize edilen cephe tuğlalarının sıvanması veya yapıştırılması için önerilir. Yeniden kullanılan tuğlalarda bazen başka seçenek yoktur.

Ayrıca tüm tuğlaların kesilmesi gerekmediğinden, bu tip tuğlalar öncelikle derzsiz tasarımlarda kullanılır.

Yığma örgüsü/parke taşı örgüsü ile duvarın dikey yönünü görsel olarak vurgularsınız. Cephe tuğlaları üst üste yığılır, böylece yalnızca yatay şerit derzleri değil, aynı zamanda dikey alın derzleri de devam eder. 

Bu, hem dizi, hem de bağ tuğlalarıyla yapılabilir. Bunlardan ikincisi, fazla taş kullanımı veya kesme işlemleri nedeniyle maliyetleri artıracaktır. 

Yığma örgüde dikkat edilmesi gereken önemli bir nokta, bu örgüde duvarın yapısal gücünün kaybıdır. Bu, yatay duvar takviyeleri eklenerek çözülebilir; bununla ilgili tavsiye en iyi şekilde bir mühendisten alınabilir.

Çeyrek tuğla örgüsü, yarım tuğla örgünün bir çeşididir. Dikey derzler her durumda tuğla uzunluğunun ¼ veya ¾'ü kadar kademelendirilir. Bu olgu örgüye estetik açıdan "düşme" hareketi kazandırır.

Katmanlar bir yönde kademeli olarak düzenlenmişse, buna “düşen diş” denir. 

Bu etki, hem sol, hem de sağa hareketle de sağlanabilir. Aşağı eğik tuğlaların uzun şeritlerini kesintiye uğratmak için, belirli bir yükseklikte yön değiştirmeli ve böylece bir zikzak efekti yaratmalısınız.

Bir sıranın başlangıcına üç çeyreklik bir tuğla yerleştirdiğinizde, "dişin" yönü değişir, sola ya da sağa doğru düşer. Çalışma iki katman üzerine kurulursa, daha çok bir "asma diş" etkisi yaratılır.

İngiliz örgüsünde, bağ ve dizi tuğlalarından oluşan bir desene bağlı kalınır. Bir sıra, örüntülü olarak üç çeyrek bir tuğla  ve bir bağ tuğlası başlar.  Üç çeyrek tuğlalı katman daha sonra yalnızca dizi tuğlaları ile devam ettirilir. Bağ tuğlasının olduğu sıra ise yalnızca bağ tuğlalarıyla devam eder.

Sonuç olarak, tuğlalar öncelikle tam veya yarım tuğla olarak kullanılır; böylece kayıp ve israfı azaltır.

Blok örgü, belirli bir düzenle tekrarlanan bir “blok”un oluşturulduğu bir duvar örgüsüdür. Çok sık rastlanan bir deseni, istiflenmiş dört tuğladan oluşan ve 90 derece döndürülen ve ardından bir yığma örgüde tekrarlanan bir bloktur. Bunun bir alternatifi, iki tuğladan oluşan bir yığma örgüdür. Aşağıdaki iki kat, yarım tuğla uzunluğuyla kademeli olarak düzenlenmiştir. Bu örgü, çift yarım tuğla örgüsüne çok benzer.

Adından da anlaşılacağı gibi, bu modelin görünür haçları vardır. Tıpkı İngiliz örgüsünde olduğu gibi, bağ sırası ile dizi sırası arasında sürekli bir örüntü sayesinde oluşurlar. 

2 çeşit vardır: 

1. “Kamusal İşlerde” haç örgü
   Yan yüzeylerin ucuna ¾ bir tuğla yerleştirilir. Ayrıca 4 katta bir, ¾ tuğlanın yanına bir de uzunlamasına tuğla yerleştirilir. Bu şekilde yarım tuğla uzunluğunda bir sıçrama yaratılır. 
2. “Özel İşlerde” haç örgü 
   ¾’lük tuğla yan yüzey katına değil, ön yüzey katına yerleştirilir. Yerleştirme, tam sona değil, sondan bir önceki ön yüzey tuğlasının yanına yapılır. Burada da yarım tuğlalık bir kaydırma oluşturmak üzere, dizi sırasında 4 sırada bir bağ tuğlası yerleştirilir.

Zincir örgüsünün tüm sıraları, birbiri ardına bir bağ ve iki dizi tuğlasından oluşur. Böylece, bağ tuğlaları bir “zincir” formunda tam alt alta dizilir. İngiliz veya haç örgüsünün aksine, bağ tuğlası sayısı daha sınırlıdır.

Bağ örgüsü, dizi tuğlalar yerine bağ tuğlaların kullanıldığı bir yarım tuğla örgüsü olarak görülebilir. Tüm sıralar yalnızca yarım tuğla kaydırılarak yerleştirilmiş bağ tuğlalarından oluşur. Bu yarım tuğla bağ örgüsünün görünümünü sağlamak için, her bir sıraya örüntülü olarak bir bağ tuğlası ve üç çeyrek tuğlayla başlamak gerekir. 

Bağ örgüsü, duvarda daha kolay bir eğrilik oluşturmak için normal yarım tuğla örgüsü ile kullanılır. 

İpucu: Bu tür uygulamalar için, yarım tuğla örgüsünü dizi tuğlaları ile tutmak üzere özel kalıplanmış tuğlalar da sipariş edebilirsiniz. Ancak bunun maliyeti yüksek olacaktır. Daha sonra her sıranın yönünü değiştirebilirsiniz.

Bu örgü, biraz haç örgüsüne benzer; ancak bu örgüde tüm sıralar, bir bağ ve bir dizi arasında değişmektedir. Haç örgüde örüntü, sıralar arasındadır, dolayısıyla aynı sıra örüntü yoktur. 

Fransız örgüsü

Fransız örgüsü, bir Flaman örgüsü çeşididir. İki örgü arasındaki benzerlikler açıkça görülebilir, ancak tamamen aynı değildirler. Bir Fransız örgüsünde, her sıra örüntülü olarak bir dizi ve iki bağ tuğlasından oluşur.

Cephede yatay çizgileri vurgulamak için düşey derzler olmadan çalışabilirsiniz. Cephe tuğlalarının harçsız olarak birbiri üzerin serilmesiyle, bağ derzleri çıkarılarak yalnızca şerit derzleri bırakılır. Bu da tuğlalardaki yatay çizgileri vurgulamaya yardımcı olur ve binayı görsel olarak genişletmenin zarif bir yoludur.

Yerel dekorasyon görevi gören bazı desenler vardır. Bu nedenle, projenin tamamı boyunca kullanılmazlar, ancak binanın cephesinin belirli bir bölümünde özel etkiler yaratırlar. Çeşit çeşit yaratıcı olanaklar sunarlar. Cephe tuğlaları, aralarında boşluklar oluşturmak için üst üste yerleştirilir. Bu, "şeffaf" bir bitişle sonuçlanır. Tuğlaların arkasındaki bir yapıyı görünür kılmak veya daha fazla ışığın girmesine izin vermek için beklenmedik ama zarif bir çözümdür.